In de loop der jaren heb ik heel wat reacties voorbij horen komen, en non-verbaal gezien naar aanleiding van mijn gehandicapte zoon Sem. Ik noem het mijn hilarische top tien, omdat ik om sommige uitspraken tegenwoordig kan lachen. Door deze uitspraken zelf te herkaderen; het gaat over de ander en hoe die de wereld ziet, niet over mij of mijn zoon, kwam er in mij ruimte voor de ene keer humor en de andere keer begrip. Schakel je mee?
1 We geven je zoon geen eten en drinken meer (kinderarts)
2 Je krijgt een recept voor een fles morfine, dan kun je hem dat zelf geven (kinderarts)
3 Gelukkig had je nog geen band met Sem (collega)
4 Je hebt Sem vermoord (familie)
5 Your son is sharkfood (hawaiiaan)
6 Hoe heb je dat kunnen doen!!? (onbekende)
7 Ik wil je nooit meer zien (kennis)
8 Je gaat nog wel in een heeel groot gat vallen ( 5 jaar na bijna verdrinking, familie)
9 Dit soort kinderen zouden niet moeten leven (arts)
10 Ze vonden je in het ziekenhuis maar lastig en onaangepast (ergotherapeute)
lieve groeten,
Annelies
foto: fotosuk
anneliesleiwa
Hèèftig!!! Het valt mij altijd op dat mensen vinden dat ze van alles kunnen zeggen zodra je kind gehandicapt is. Ik ken iemand met een ernstig gehandicapt kind. Ze woont in een best chique buurt in een herenhuis. Op een dag nodigde de buurman hun uit voor een kop koffie. Dat had hij al die jaren nog niet gedaan. Buren blij, zitten ze goed en wel aan de koffie met die man, zegt hij: “ja , ik wil mijn huis verkopen. Willen jullie proberen je dochter een beetje weg te houden de komende tijd, anders gaat de prijs van mijn huis omlaag”. Dat kind is gewoon meer waard dan al die huizen bij elkaar!!
Iedereen IEDEREEN moet voor zichzelf, met elkaar in het gezin en kijkend naar je kind, voor zichzlef kunnen beslissen wat in dit geval de beste oplossing is en niemand NIEMAND heeft het recht daar kritiek op te hebben. Het enige wat jullie nodig hebben is de ondersteuning van da omgeving en dat je eens een keer ongegeneerd hardop kan huilen en desnoods vloeken en dat er iemand in je buurt is ide met je meevoelt zonder kritiek. Ik hoop dat jullie veel aan elkaar hebben in deze situatie, sterkte!
Heb net je blog gelezen en werd er heel stil van…
Dank je voor je reactie en je betrokkenheid.
Weet je, gehandicapte kindjes zijn puur, dat kunnen we van ze leren, ze doen het ons voor. Voor sommigen is de confrontatie daarmee te groot, met alle gevolgen van dien. Vandaar ook wat ik schreef in mijn andere stukjes, dat mijn zoon een geweldige leermeester voor mij en anderen is geweest..
Lieve groeten, Annelies
Van wat voor stofje ben jij gemaakt dat je dit allemaal hebt kunnen verteren?
Stil, ben ik ervan Annelies.
Niet eens zozeer om je verhaal en om de zo harde onnadenkende opmerkingen, want die ken ik als moeder van een MCG-zoon met hersenschade maar al te goed.
Wat me raakt, is de overeenkomst van je verhaal met een mij dierbaar jongetje, zoon van een lieve vriendin van mij, die we vorige week verloren. Gezond geboren en opgegroeid, bijna verdronken, met daarna nog 6,5 jaar een leven leven dat alleen jij je misschien een beetje kunt voorstellen.
http://www.erikschuurman.com
zeggen mensen echt zo’n dingen?! o wablieft.
Annelies, knap van je dat je deze (en andere?) uitspraken kan herkaderen. Maar “kader” niet alles weg. Sommige dingen kunnen mensen MISSCHIEN denken, maar zeggen HELEMAAL NIET.
Ook ik heb een zoon met een meervoudige handicap.
Ook ik krijg regelmatig dingen te horen en te zien waarvan ik denk “wablief???”.
Maar ik weiger me er bij neer te leggen of zelfs maar te proberen er de humor van in te zien.
De uitspraken/opmerkingen/non-verbale comm. zien kwetsen me en dat heeft ook zijn plaatsje nodig.
Je houdt het inderdaad niet voor mogelijk wat mensen durven denken en zeggen, maar ik heb wél geleerd ze op hun plaats te zetten.
Dat vraagt energie van me, maar niet reageren vraagt van mij op de lange duur nog meer energie…
Ik ben alleszins wel geraakt door je blog en zal nog meer komen lezen. Ervaringen delen doet goed