Toen ik klein was, wilde ik later de wereld zien, oja en wilde heel wijs worden.
Wijs worden word ik niet van krentenbollen kopen bij de Albert Heijn, nee, ik word gepolijst en bijgeschuurd door mijn ervaringen. Free spirit de wereld in. Door de juiste opvoeding als rasoptimist mijn weg volgen en vooral ont-moeten en me verbinden met mijzelf en bijzondere anderen.
Ik mocht 4 kinderen krijgen, de oudste nu 18 en net de deur uit, de jongste een peuter van bijna 2, allebei meiden. De jongens ertussen in, Sem van nu anders 9, en zn broer van 6. Wat een rijkdom, en oeh een boel geregel.
Sem verdronk bijna toen hij 11 maanden was, en hield hier ernstig hersenletsel aan over. Hij was vanaf dat moment meervoudig gehandicapt..
Hij heeft me op alle vlakken doen schudden, beven en mijn wereld voor altijd veranderd. Toch heeft juist hij me het meest bijgeschuurd en gepolijst, wat een waanzinnige leermeester. Ik ben een leergierig mens, dat scheelt, en zie altijd mogelijkheden en oplossingen.
Mijn meest bijzondere ontmoetingen kwamen ook altijd voort uit sterke onverklaarbare impulsen: mijn man op Hawaii ont-moeten, doordat ik met Sem met wilde dolfijnen ging zwemmen is hier het beste voorbeeld van. Nou ja, hier een indruk van mij.
Nu Sem is overleden in januari 09, wil ik met onze ervaring me als coach en mentor inzetten, om andere ouders te ondersteunen en begeleiden. Deze rollercoaster ken ik. De hoogtes, met al zijn gepiep en gekraak bijna de bocht uitvliegen, en de doodenge afdalingen in razend tempo.
Ik ben beschikbaar.
Lieve groeten,
Annelies
anneliesleiwa
Bijzonder mooi denk ik zo , om Sem te hebben mogen kennen
Bijzonder dat ie bij je is gebleven al die tijd
Ik lees graag zijn verhaal / jouw schrijven …………
Hoi Elly,
Dank je voor je reactie. Het doet me goed om feedback te krijgen in het nieuwe bloggersland!
Liefs,
Annelies
Lieve Annelies,
Zo is het, onze kinderen leren niet alleen van ons, maar wij ook vooral van hen. Zij zijn onze leermeesters en vooral onze spiegels. Zo krijg ik ook elke dag weer een spiegel voor gehouden van mijn zoontjes.
Ik ken je nog niet zo goed, maar ik weet wel dat ik hier met een heel bijzonder iemand te maken heb die veel om haar medemens geeft. Gelukkig ben je je ook bewust van deze mooie eigenschap.
Nog mooier vind ik dat je door jouw eigen ervaringen, ook al zijn het hele zware geweest, jij open staat voor een ander en hen helpt met soort gelijke problemen om hen daar doorheen te loodsen. Ik vind het bijzonder knap dat jij zo bewust bent van jezelf en jouw kunnen.
Dat gevoel van die achtbaan ken ik zelf ook maar al te goed. Iedere keer weer die rit omhoog en dan maar te hopen dat het karretje even blijft steken op die piek, maar helaas keldert het karretje dan weer naar beneden en val je weer dat dal in.
Liefs,
Nicole
Hoi Annelies,
Mooi om te lezen, ik heb zelf een kindje (de oudste) met een verstandelijke beperking en pdd-nos. Gelukkig gaat het erg goed. Het is de maatschappij die het onzettend moeilijk maakt. Word er niet goed van.
Maar goed, erg leuk om te lezen wat je schrijft!
Chantal