Feeds:
Berichten
Reacties

Ondersteboven @ Shortworks

Een bijzondere dag vandaag voor mn gezin: 3 januari, elk jaar meer #voelbaardichtbij en vrij van gemis of verdriet om Sem #allemaalvrij

@anneliesleiwa dat klinkt heel kostbaar, wel dichtbij voelen maar vrij van gemis of verdriet om Sem…. Indrukwekkend! #liefdeblijftover

@ellenmassop dank je wel!

@anneliesleiw. Graag gedaan. je bent heel voelbaar. dank je dat je dit deelt, je raakt me

@ellenmassop Wat raakt je?

@anneliesleiwa ik hoor zo vaak dat ouders zo vastlopen in het verdriet om hun kind dat niet meer bij ze is, dat ze niet meer echt leven en ik vind het zo mooi en ontroerend dat jij blijkbaar je verdriet en gemis een plek heb t weten te geven en met het allermooiste van Sem verder leeft. dat je het zelfs als kracht in je werk weet te gebruiken en dat je de liefde voelt. wat moet jij een sterke en bijzondere mama zijn!!! en dat je Sem zo dichtbij voelt …. wauw. dat vind ik prachtig, hoop dat iedereen dat toe kan laten.

ik hoor lees zie vaak dat ouders (en anderen ) vooral blijven staan bij de dood en niet het leven van het kind kunnen vieren in jouw tweets krijg ik het gevoel dat jij juist wel het leven en de essentie van Sem viert.

@ellenmassop … ben er even stil van dank je, en ja dit is precies wat ik ook hoop bij te dragen. Mag ik je tweets doorsturen?

@anneliesleiwa wat fijn dat ik je goed heb aangevoelt. ja dat mag je. Heb wel mensen in mn leven verloren, maar nooit zo dichtbij als jij. ik hoop als dat wel gebeurt dat ik jouw moed en hart heb.

@ellenmassop ik vier dat wat hij heeft gebracht, op zn verjaardag & op de dag dat hij ging. Hij is krachtig, en dat is hij nu nog meer nu hij niet meer last heeft van zn lijf. Ben blij met je tweets, en dat je het ziet, en ja dus kan jij het ook:-)

@anneliesleiwa wow wat mooi!!! ieder leven is zo kostbaar maar zo geef jij zijn leven nog meer zin!! wat een cadeau aan je zoon Annelies. Wat een mooie kijk geef je weer. fijn dat je blij bent met mn tweets. Ja dat denk en hoop ik ook wel, dat ik dat kan.

Wat heeft hij jou gebracht?

@ellenmassop onvoorwaardelijke liefde

@anneliesleiwa jee dat je dat zo goed kan voelen, dat hij nu nog sterker is en waardoor. wat enorm mooi! Dat is wel het allermooiste wat hij kon komen brengen…. onvoorwaardelijke liefde. meer heb je niet nodig

@ellenmassop ik heb het hem bij zoveel zien doen, soms was het te groot om het te ontvangen leek het , dan was t ongemakkelijk

@anneliesleiwa zoveel mensen hebben moeite met ontvangen… wat gaaf dat hij zo jong zo’n leermeester kon zijn! Heb je het gevoel dat ondanks het ongemak, zijn cadeau bij mensen dan toch wel een beetje aan kon komen?

@ellenmassop Sem deed het gewoon, of ze het wel of niet konden verteren ach jaa #onvoorwaardelijke liefde he! 😉

@anneliesleiwa oh heerlijk!! hihi ja dat geef je dan toch gewoon!!

Raakt dit je en wil je misschien verder praten schroom niet te reageren.

Advertenties

Tijdens het #twamperen deze zomer had ik bij een houtvuur een gesprek met Marcel Vegonet (@Weconnect ) over  kinderen. Tijdens dit gesprek vertelde ik hem hoe Sem, zijn blonde levende wijze mannetje me confronteerde met mijn zoon Sem*. Het werd een genezend gesprek, met warme gevoelens denk ik eraan terug.  Een tijdje later kreeg ik een kado van Marcel, dit blog, wat ik graag met jullie wil delen.

Kinderogen zien de toegang tot onze ziel

De jeugd van tegenwoordig is zo anders. Ze zijn zo snel ouwelijk, bijdehand, onbeleefd en gaan hun eigen gang. Vroeger hadden ze nog…” Als ouder heb je vast weleens een dergelijke opmerking gehoord.

Zeker is “de jeugd van tegenwoordig” anders dan vroeger, het is de jeugd van deze tijd. Het zijn prachtige mensen, die een rugzak vol gereedschap met zich meedragen om onze puin op te ruimen. Ze zijn hier met een doel, we kunnen van ze leren en ontzettend veel van ze houden.

Ze houden ontzettend veel van de mensen om hen heen en zien en ervaren veel intensiever dan wij. Ze kunnen je troosten als jij hen eigenlijk behoort te troosten, ze geven je advies terwijl jij hun eigenlijk advies wilt geven.

Onderzoek vanuit de alternatieve wetenschap wijst uit dat een schrikbarend percentage van de kinderen zich niet goed begrepen voelt en allerlei onterechte etiketten op zich geplakt krijgt. ADHD, ADD, NLD, PDD-NOS, hoog intelligent, meer vormen van autisme, maar ook rotjong of monster. Zouden al die etiketten terecht zijn?

Laten we ons bewust worden van deze wondertjes en dat we bereid zijn onze ogen door ze te laten openen. Ze zijn niet alleen onze toekomst, maar ook zien en openen zij de toegang tot onze ziel.

Dank je Marcel voor dit prachtige stuk, en geef Sem een dikke knuffel van me!

http://weconnect.tumblr.com/post/1056953585/kinderogen-zien-de-toegang-tot-onze-ziel

Lees ook dit artikel van de kinderombudsman.

Minister Klink heeft besloten tot het instellen van een wachtlijst voor mensen die
vanuit PGB zelf zorg willen inhuren. Hierdoor komt feitelijk de keuzevrijheid tussen
zorg in natura en PGB te vervallen.
Ik vraag me af hoe ons leven met Sem* er zonder PGB-vrijheid uitgezien zou
hebben.  Beelden als treinrampen en natuurgeweld doemen op als metafoor.
Ik kon bouwen op de studentes die ik inhuurde tegen een uurtarief waar zij erg blij
mee waren;  uurtarieven die bij de thuiszorg twee keer zo hoog zouden zijn.
De meiden deden mee met ons gezin, wat voor iedereen ontspannend werkte. Met
de andere kinderen werd ook gespeeld, er werd samen gegeten, verzorgd en overlegd.
Zo waren zij ook deel van het geheel.
In het plan van minister Klink worden mensen gedwongen om bij een grote
zorg-organisatie aan te kloppen voor zorg in natura.
In dat geval zou ik afhankelijk zijn geweest van thuiszorg organisaties, met steeds
wisselende hulpen, waar geen familiair contact mee kon worden opgebouwd. Zo is er
geen sprake meer van privacy. Het zou voor alle gezinsleden zeer belastend zijn geweest.
( acht dagen kraamhulp was voor mij bijvoorbeeld DE limit) Tel hier bij op het feit dat er twee keer minder hulp ingekocht had kunnen worden. Dat zou ertoe hebben geleid dat Sem*, met de hulp die hij nodig had, niet thuis had
kunnen blijven wonen. De kosten voor de verzorging van Sem* waren minstens drie keer hoger als hij in een
instelling had gewoond, dan het PGB die hij voor thuiswonen kreeg.
Dus wat wil de minister hier nou mee bereiken?
Ik wens voor alle ouders, verzorgers en mensen die afhankelijk zijn van hun PGB, dat ze net zo vrij zullen blijven als wij
waren, bij het kiezen van onze zorgverleners.  Hieronder heb je de mogelijkheid om de petitie te tekenen, dank je wel alvast.
Liefs,
Annelies
uitleg PGB en Zorg in Natura: http://nl.wikipedia.org/wiki/PGB
Negatieve gevolgen voor de kleine zorginstellingen en de mogelijkheid on “NEE”te stemmen : http://tiny.cc/pgb
Klik hier!

EEN INGRIJPENDE GEBEURTENIS

Gezien in Libelle 24 | 10-6-2010 | 13:40

Het leven van Annelies (39), moeder van vier kinderen, veranderde op slag toen haar zoontje Sem van elf maanden bijna verdronk.

Hij raakte meervoudig gehandicapt, kon eigenlijk niets meer,  en overleed uiteindelijk vorig jaar op zijn achtste. Hoewel Annelies het zwaar kreeg, heel zwaar,  heeft Sem haar ook veel gebracht. “Sem heeft mij wakker geschud.”
Sem bood Annelies, zoals ze zelf noemt een ‘meester’-opleiding. “Dankzij de vele hobbels die ik over moest, heb ik veel in mezelf ontdekt en beschik ik nu over een geweldige kist met instrumenten waarmee ik mensen kan helpen die in een vergelijkbare situatie zitten.” Annelies besloot er dan ook haar werk van te maken. Samen met haar vriendin Laura Tietjens is ze een coachingbureau begonnen. “Wij ondersteunen ouders emotioneel en praktisch in deze ‘marathon’ zodat ze toch momenten van ontspanning kunnen hebben. En dan hebben we het trouwens niet alleen over ouders van een (meervoudig) gehandicapt kind. Ook ziekte van jezelf of iemand dichtbij je, verlies van een dierbare, een nieuw gezinslid, werkeloosheid, een echtscheiding of ernstig trauma kunnen leiden tot totale ontreddering en het vastlopen van een gezin. Mensen zijn dan vaak alleen nog maar aan het overleven. En vergeten daarbij hun eigen behoeften, of die van die van eventuele andere gezinsleden.

De gevolgen:
  • Je voelt je nooit echt uitgerust.
  • Je relatie was vroeger stukken beter.
  • De andere kinderen vragen ook je aandacht.
  • De reacties uit de omgeving zijn soms zwaar te verteren.

Er zal vast passende hulp zijn, maar waar dan?

Hulp
Annelies en Laura helpen (opnieuw) de balans te vinden waardoor ze weer grip en leiderschap over hun leven krijgen. Dat komt uiteindelijk ook je (zieke) kind ten goede. De insteek: hoe groot het probleem ook is, het belangrijkste is om te erkennen wat er speelt en inzien dat je het niet alleen kunt en hoeft te doen. Alle verdedigingsmechanismen waarachter je je kunt verschuilen, het verdriet en de schuldgevoelens die zo verlammend werken, kun je ombuigen. Hoe? zo:

  • 1 “Ja, maar mijn kind heeft me nodig”  Ja, dat klopt, zorg daarom juist goed voor de moeder in je!
  • 2 “De dokter weet het vast”   Ja hij heeft kennis, maar jij als ouder kent je kind als geen ander. Twijfel nooit aan je moeder-/ vaderinstinct.
  • 3 “Mensen ontwijken me” Gaat het hier om contacten die voor jou belangrijk zijn; bouw dan zelf de brug. We weten ons allemaal  wel eens geen raad met een situatie. Ga er niet vanuit dat het persoonlijk bedoeld is.
  • 4 Weet je niet hoe je moet reageren op iemand in een moeilijke situatie? De vraag “hoe is het eigenlijk voor jou?” geeft ruimte aan beide partijen.
  • 5 “Als mijn kind maar gelukkig is, dan ben ik het ook” Laat jouw kind nu precies hetzelfde denken! Geef als volwassene daarom het goede voorbeeld.
  • 6 Onderzoek je gedachten. Is dat wat je ziet een feit, of is het jouw interpretatie?
  • 7 Plan tijd in voor je andere kinderen. Al is het maar een half uur echte aandacht per dag.
  • 8 Vergeet niet naar hen te luisteren. Doe je iets wat jij denkt dat ze leuk vinden? Of heb je gevraagd naar wat ze zelf graag samen met je willen doen?
  • 9 Betrek (de andere) kinderen erbij.  Ze snappen meer dan je denkt. Leg uit wat er gebeurt, zodat ze niet zelf gaan spoken.
  • 10 Gaat het om je relatie? Vind gelijke grond. Spreek en handel vanuit wat je nodig hebt. Vermijd verwijten, onderzoek deze zelf, en buig ze om naar wat je wel wil.

Kijk voor meer tips, adviezen en het aanmelden voor workshops op de website van Magic of Life.

Foto: Laura Tietjens en Annelies Leiwakabessy.

Zelf doen

Op zomaar een dag in zomaar een week heb ik het avondeten voor mijn dochtertje van 2 opgeschept. Ik weet dat ze hongerig is. Ik maak de aardappeltjes wat kleiner en verdeel ze over haar bord zodat ze afkoelen. Zo kan ze sneller eten. Ze sputtert tegen maar omdat ik vind dat ik haar help, ga ik ermee door.

Kennelijk vindt ze dat ik dwars over haar heen banjer, want ze kon dat toch wel zelf? Furieus wordt ze! Ze gaat van de stoel af en geeft zich onder de tafel over aan een huilbui vol frustratie.

Als zij in zo’n doen is kan ik haar maar het beste laten.  Ik begin vast te eten met mijn zoon. Wel houd ik contact met haar. Af en toe kijk ik haar aan zodat ze zich in haar boosheid niet alleen hoeft te voelen.

Maar na 5 minuten heb ik het wel gehad. Niet dat jij niet het recht hebt om boos te zijn, denk ik, maar nu bereik je mijn grens. Ik vind het goed als je huilt, maar heb graag dat je stopt wanneer ik dat wil. Nog even en ik zet je op de gang. Ik ben moe, heb de hele dag gewerkt en geen zin in een schreeuwend kind. Bovendien vind ik je reactie ontzettend onredelijk, hoor ik mezelf van binnen mopperen

Maar als ik dit voornemen echt zou uitvoeren, zou ik de situatie alleen maar erger maken, besef ik. Ze voelt zich al beroerd en met zo’n actie zou ik olie op het vuur gooien. Ik wil dat ze ophoudt met huilen en dat gaat ze op de gang zeker niet doen.

Tsjonge wat kan ik toch een gesprekken hebben met mezelf op zo’n moment (en wie is hier nu eigenlijk onredelijk?!!).

Ik strek mijn armen naar haar uit. Hè  toch meisje, zullen we het nog een keer proberen? Dit zeg ik niet alleen tegen haar maar ook tegen mezelf. Ook zij strekt haar armpjes acuut naar me uit. Ze snikt nog even na op schoot, wrijft de tranen uit haar ogen, en zegt opgeruimd: ‘Klaar!’

Dan glijdt ze zelf van mijn schoot af, klimt zelf weer in haar stoel en verschuift zelf de aardappeltjes op haar bord. Ze gaat lekker zitten eten. Het heeft precies de juiste temperatuur.

N.B Als ik haar vader ’s avonds vertel wat er aan tafel voorviel, reageert hij met de woorden: goed gedaan, vroeger als ik zo boos was, wist ik zelf soms niet waarom. Ik word er blij van te horen dat je er zo mee om bent gegaan in plaats van haar boze bui de kop in te drukken.

Annelies Leiwakabessy

Krachtvoer

God kiest een moeder voor een gehandicapt kind.

(door Erma Bombeck)

De meeste vrouwen worden per ongeluk moeder, sommige door een bewuste keuze, enkelen door sociale druk en enkele doordat het zo hoort. Dit jaar alleen al, zullen er bijna 100.000 vrouwen zijn die moeder worden van een gehandicapt kind. Heb jij je wel eens afgevraagd hoe die worden geselecteerd? Op de een of andere manier  stel ik me voor, dat God over de aarde zweeft om de vrouwen uit te zoeken, met de grootst mogelijke zorgvuldigheid! Terwijl Hij ze observeert, geeft Hij een engel instructies om het op te schrijven in een enorm groot boek!

“Ärmstrong, Beth; een zoon met als beschermheilige Matthew.”

“Forrester, Majorie; een dochter met als beschermheilige Cecelia.”

“Rudledge, Carrie; een tweeling met als beschermheilige ….. geef haar Gerard maar. Want hij is gewend aan godslastering.”

Tenslotte geeft hij een naam door aan de engel en glimlacht. Geef haar maar een gehandicapt kindje.

De engel is nieuwsgierig. “Waarom een gehandicapt kindje voor haar?? Ze is altijd zo gelukkig en blij.”

“Juist daarom!” lacht God.

“Als ik een gehandicapt kindje over zou laten aan een  moeder die niet weet wat geluk en blijdschap is, dat zou pas wreed zijn!”

“Maar heeft ze ook geduld?” vraagt de engel.

“Ik wil niet dat ze te geduldig is, want dan zou ze verdrinken in zelfmedelijden en wanhoop. Als zij eenmaal over de eerste schrik en teleurstelling heen is, kan ze het aan. Ik heb haar vandaag eens gadegeslagen en ze is eigenwijs en onafhankelijk. Ze zal haar kind moeten leren  leven in haar wereld en dat zal niet gemakkelijk zijn!! “

“Maar Heer, ik denk dat ze niet eens in U gelooft!”

God lacht. “Dat is niet zo erg, daar is iets aan te doen.  Deze vrouw is precies goed. Ze is net egoïstisch genoeg.”

De engel snakt naar adem, “Egoïsme? Is dat een goede eigenschap??”

God knikt. “Als zij zich niet af en toe kan losmaken van het kind, zal ze het nooit redden. Ja, dit is een vrouw die ik wil zegenen met een kind dat niet helemaal perfect is. En ze beseft het nu nog niet, maar zij is degene om jaloers op te zijn. Ze zal namelijk nooit het gesproken woord zomaar voor lief nemen. Ze zal nooit een stap in de ontwikkeling van haar kind als vanzelfsprekend zien. Wanneer haar kind voor de eerste keer “Mama” zegt weet ze dat het een wonder is en het ook zo zien! Wanneer zij een boom of zonsondergang aan haar blinde kind probeert uit te leggen, zal zij het zien zoals maar weinig mensen mijn schepping zien”.

“Ik zal haar de dingen laten zien zoals ik ze zie — naïviteit, wreedheid en vooroordelen— en ik zal haar de kracht geven er boven te staan. Ze zal nooit alleen zijn. Ik zal naast haar staan, elke minuut, elke dag van haar leven, omdat ze mijn werk doet. En daarom zal zij ook altijd aan mijn zijde zijn.”

“En wie word dan haar beschermheilige?” vraagt de engel, zijn pen door de lucht balancerend.

God lacht. “Een spiegel zal voldoende zijn!”

Mieke Marsman schreef:
Hoe moeilijk het ook is je kunt niet meer dan leven in het moment en je aandacht op het moment richten en dan daarin proberen een weg te kiezen. Leven bij de dag. Schuldgevoel gaat vaak over het verleden. Dat is geweest. Angst gaat over de toekomst. Als het lukt om in het moment van nu te leven en een open vizier te hebben dan komt de kracht terug en zul je van binnen voelen dat het je gaat lukken.

Ik heb niets aan deze tekst veranderd, omdat ik niet degene ben die het schreef. De toevoeging van Mieke Marsman sluit ik me helemaal bij aan, het is niet makkelijk, wel het enige wat werkt.

Liefs,

Annelies

Kerst boven het ijs

Al een tijdje broeit er een nieuw blog, weken van gisten en pruttelen heb ik achter de rug. En zoals alles wat te lang op het vuur staat, er onstond alleen nog maar een groene dikke brei, waar af en toe een luchtbel uit ontsnapte, bllllub…

Naast andere afleidingen zoals mijn diploma tot Trainer behalen, liet ik het plan begin deze week maar los, volgend jaar schrijf ik wel een ‘kerstwaardig’ stukje, het is niet anders, zei ik tegen mezelf.

Sem had blijkbaar andere plannen. Goed mam, ik zie het, je hebt het druk, maar er is heus nog een die me verstaat, en die weet ik wel te vinden. Ze kan nog erg goed schrijven ook, en ze heeft me uitgezwaaid, je weet wel: Laura

Twee dagen voor kerst heb ik een waar eerbetoon gelezen. Een soort warme kippenvel van herkenning kreeg ik ervan. Maar tegelijkertijd ook een besef, dat wat er wil komen, er komt. Soms linksom, soms rechtsom zoals nu blijkt. Controle hebben is maar een idee.

Mam hou eens op te denken dat je alles altijd zelf moet doen, ik laat je zien dat het altijd om ‘samen’ gaat, en vertrouw eens wat meer, hoor ik hem zeggen. Juist nu mam! Ja, ja Sem,  ik voel me net een klein kind.

Een dag voor kerst  kreeg Laura te zien hoe haar blog is ontvangen. Zoveel mensen reageerden, en die lieten weten hoe ze waren geraakt. Laura’s blog is vandaag besproken met de kinderen aan tafel, schreef een vader.

Ik ben trots op haar lef, en blij met de woorden: antwoorden in haar hart, geweldig, ja want dat is het. Woorden die je niet hoort, en toch hoort. Je moet het wel durven, dat dan weer wel.

Sem werd vorig jaar (2008) een dag na kerst opgenomen in het Martini ziekenhuis in Groningen met een griepje. Hij overleed zes dagen later.

In onze harten zijn we samen, vinden en verstaan we elkaar Sem, ook deze eerste kerst. Dank je lieverd!

Lieve groeten, en Merry Christmus!

Annelies

Laura ’s blog: http://okcontact.wordpress.com/2009/12/23/leven-onder-het-ijs/ / Leven onder het ijs